tijdschrift 'de koerier'

'de koerier' is het driemaandelijks tijdschrift van het Rodenbachfonds. 

Een jaarabonnement (4 nummers) kost 10,00 euro, 
te storten op rekeningnummer IBAN BE73 0682 0127 8360 - BIC GKCCBEBB
met vermelding van 'de koerier'.
Een steunabonnement kan vanaf 25 euro





2e nummer 2012, jaargang 30

Verenigingsleven brengt veel op en kost weinig

40 procent. Dat is wat landelijk erkende sociaal-culturele organisaties aan inkomsten uit subsidies ontvangen. De overige 60 procent vergaren ze op eigen kracht, met activiteiten, giften, publicaties of lidgeld.
FOV, de belangenbehartiger van het sociaal-cultureel volwassenenwerk verzamelde voor het vierde jaar op rij cijfers over het verenigingsleven en bundelde die in het naslagwerk ‘Boekstaven 2011’.


In het kader van een grote besparingsronde zette de Vlaamse overheid vorig jaar het mes in de subsidies voor het sociaal-cultureel werk. De sector wijst erop dat die subsidies de samenleving alleen maar ten goede komen.
De geschatte waarde van het vrijwilligerswerk in de organisaties loopt bovendien in de honderden miljoenen.
De FOV bevroeg alle 130 sociaal-culturele organisaties die door de Vlaamse overheid erkend zijn. Het gaat om organisaties als Rodenbachfonds, KVLV, Amnesty International, Davidsfonds, Welzijnszorg, Vredesactie, Natuurpunt Educatie, Vlaamse Dienst Autisme, Vormingplus…
De sociaal-culturele organisaties tellen jaarlijks 10 miljoen deelnames aan activiteiten en ruim 2 miljoen leden. De Vlamingen waarderen de sociaal-culturele activiteiten, publicaties en cursussen hoog. Van de 173 miljoen euro inkomsten in de sector zorgen leden, deelnemers of donateurs voor 85 miljoen. Dirk Verbist, directeur van de FOV: “Sociaal-culturele organisaties hangen dus niet aan een subsidie-infuus. Integendeel, onze cijfers tonen aan dat ze een gezond financieel beleid voeren en sterk staan in hun core business: massa’s mensen bereiken met een aantrekkelijk activiteitenaanbod.” Toch staat de financiële boog gespannen. “Organisaties halen nu al het onderste uit de kan om het bestaande aanbod in stand te houden”, aldus Verbist.
Het sociaal-cultureel verenigingsleven kan daarnaast rekenen op de inzet van zo’n 200.000 vrijwilligers. Twee derde van die vrijwilligers steekt nog een tandje bij als bestuurder. Vrijwilligers zetten zich gemiddeld 4 à 5 uur per week in voor hun organisatie, zo blijkt uit onderzoek. Als je al die sociaal-culturele vrijwilligers een loon zou uitkeren, is hun totale inzet 1,1 miljard euro waard. Of hoe relatief beperkte overheidssteun een sneeuwbal aan maatschappelijk rendement creëert.

zie www.fov.be

Waarheen met de staatshervorming en Brussel?

De zesde staatshervorming die nu in uitvoering is, zal niet veel wijzigen aan de toestand van Brussel. De huidige structuur van ons federaal land werd in 1970 in de grondwet ingeschreven: toen ontstonden de drie gemeenschappen en de drie gewesten. De gewesten oefenen de plaatsgebonden bevoegdheden uit, de gemeenschappen de zogenaamde persoonsgebonden bevoegdheden. Deze structuur is zeer ingewikkeld in Brussel en de Duitstalige gemeenten. Vooral Brussel blijft met zijn Gewestregering, Gemeenschapscommissies, 19 gemeenten en 6 politiezones een bestuurlijk kluwen dat duur is en inefficiënt werkt.
Welke opties zijn er dan?
Belgische Unie met vier deelstaten
…
Belgische Federatie met een hoofdstedelijk Brussel
…
Vlaanderen als onafhankelijke republiek waarvan Brussel een onderdeel is
…
De enige zekerheid die we hebben, is dat de staatshervorming en Brussel nog lang een probleemkind zullen blijven. De hierboven geschetste tegengestelde maar heldere pistes blijven dan ook erg ver weg.

Patrik Vankrunkelsven, algemeen voorzitter

Vlaamse volksvertegenwoordigers Ward Kennes en Matthias Diependaele over religieuze minderheden in het Midden-Oosten en Noord-Afrika: al te vaak vogelvrije tweederangsburgers



De kerstperiode van 2011 bracht in het noorden van Nigeria een nieuwe golf van geweld met zich mee tegen de christelijke minderheid. De islamistische terreurgroep Boko Haram eiste de bloedige bomexplosies op, die tijdens kerstvieringen in de voorsteden van de hoofdstad Abuja, tientallen dodelijke slachtoffers maakten.

Dit waren de meest recente berichten, van een lange reeks, die wereldwijd de media haalden over het geweld tegen christenen en tegen religieuze minderheden in het Midden-Oosten en Noord-Afrika.
…
Deze evolutie in Nigeria staat helaas niet op zichzelf. Ze ligt in de lijn van het toenemende geweld tegen christelijke en andere religieuze minderheden in het Midden- Oosten en Noord-Afrika. Christenen en moslims leven er al eeuwenlang samen.
Het gebied is de bakermat van zowel het jodendom, het christendom als van de islam. Van oudsher wonen er relatief grote gemeenschappen van Koptische christenen in Egypte en Assyrische christenen in Irak. Zelfs in een land als Pakistan is drie procent van de bevolking christen.
Dat zijn niet minder dan vijf miljoen mensen. Door de eeuwen heen slaagden die christelijke gemeenschappen er in een modus vivendi te vinden als minderheid in islamitische landen.
…
Niet enkel het geweld van terreurbewegingen bedreigt het voortbestaan en de rechten van religieuze minderheden.
Vaak garandeert de wetgeving de godsdienstvrijheid niet, zoals die is neergeschreven in artikel 18 van het Internationaal verdrag inzake Burgerrechten en Politieke rechten, en de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Zo staat in bepaalde landen in het Midden-Oosten de doodstraf op bekering tot het christendom. In Iran valt de politie geregeld kerken binnen tijdens diensten om de identiteit van de aanwezigen te controleren, en worden bekeerlingen opgepakt.
Er gebeuren meer arrestaties en er worden meer strafrechtelijke aanklachten opgesteld voor het aannemen van een andere religie dan de islam, waarbij het in de meeste gevallen om bekeringen tot het christendom gaat.
…
In Egypte en Pakistan, landen waar officieel de godsdienstvrijheid gewaarborgd is, zijn tal van voorbeelden van te vinden. Zo gelden er in Egypte bijvoorbeeld quota voor het aantal christenen dat aanklager kan worden bij het Openbaar Ministerie, en worden ze uitgesloten van jobs bij de inlichtingendiensten of van hoge legerposten.
Volgens het getuigenis van een christelijke advocaat is dit een maatregel om hen buiten beroepsgroepen te houden die een vorm van maatschappelijke invloed geven. Als advocaat kan hij verder getuigen over gevallen van corruptie, die goed de subtiele maar aanhoudende pesterijen van het overheidsapparaat ten aanzien van de Koptische christenen weergeven.
...
Ook in Pakistan voerde de overheid islamitische wetgeving in, die andersgelovigen tot vogelvrije tweederangsburgers degradeert. Het bekendste voorbeeld hiervan is de sinds 1986 van kracht zijnde blasfemiewet, die het beledigen van de islam strafbaar stelt. De overtreding van deze wet die met de dood kan worden bestraft, hangt als een schaduw over het leven van christenen, hindoes, sikhs en Ahmadi-moslims. De terdoodveroordeling van Asia Bibi, een christelijke moeder, in november 2010 is hiervan een schrijnend voorbeeld dat uitzonderlijk de media haalde. De wet is niet enkel een schending van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, maar wordt ook misbruikt om wraak te nemen en persoonlijke vetes te beslechten, zo blijkt uit de informatie waarover CLAAS beschikt. Men kan in de praktijk om het even wie beschuldigen van blasfemie. Wie een conflict heeft met zijn buurman kan makkelijk verklaren dat die een blad uit de Koran heeft gescheurd. In een land waar politieagenten erg vatbaar zijn voor corruptie, zitten zo tientallen mensen – waaronder ook moslims – in de gevangenis voor blasfemie zonder enig bewijs. Geregeld nemen extremistische moslims daarenboven het recht in eigen handen wanneer de rechtbank een beklaagde vrijspreekt van godslastering.
…


Christelijke gemeenschappen wonen al tweeduizend jaar in landen als Irak, Turkije, Syrië of Egypte. Met name in Irak ontvluchten christenen als gevolg van het aanhoudende geweld massaal steden als Bagdad. In Irak waren er de voorbije jaren aanslagen tegen christelijke studenten en bomaanslagen in wijken waar Assyrische christenen wonen.
Tientallen gelovigen vielen als slachtoffers van aanslagen tegen Syrisch-katholieke kerken in Bagdad (oktober 2010) en Kirkuk (augustus 2011). In Mosul, de belangrijkste stad in het noorden, waar veel christenen wonen, worden dagelijks christenen ontvoerd en vermoord. Hoewel ze het als hun thuisland beschouwen, wil de meerderheid van de jonge christenen vandaag Irak verlaten.
In 2003 woonden er in Irak bijna een miljoen christenen. Daarvan is vandaag twee derde het land ontvlucht. Het feit dat de christelijke gemeenschappen in hun voortbestaan worden bedreigd, betekent een immens verlies voor het culturele en religieuze erfgoed van deze regio.
De christelijke gemeenschappen in het Midden-Oosten vormen bovendien een brug tussen het Westen en de Arabische wereld.
…
Evenzeer geloven we niet dat het opzeggen van de samenwerking met landen waar zich problemen stellen met de situatie van de christelijke en andere religieuze minderheden tot een verbetering voor de slachtoffers zal leiden.
De vraag naar een gepaste reactie van het Westen, confronteert ons meteen met de Arabische lente, die de internationale gemeenschap voor nieuwe uitdagingen stelt.
Na de aanvankelijke hoop die deze revolutie meebracht, stijgt de bezorgdheid over de uitkomst ervan. Het is absoluut niet duidelijk in welke mate de Arabische lente het lot van de religieuze minderheden zal verbeteren.
We koesteren de hoop dat deze beweging zal uitmondenin democratische regimes, die de internationale mensenrechtenverdragen respecteren.
…
In onze resolutie over de situatie van christelijke en andere religieuze en levensbeschouwelijke minderheden in het
Midden-Oosten, Noord-Afrika en Azië die op 7 juli 2011 unaniem werd aangenomen door het Vlaams Parlement vragen we de Vlaamse regering er bij de EU op aan te dringen de situatie van christelijke en andere religieuze en levensbeschouwelijke minderheden als een prioritaire kwestie te behandelen. Verder vragen we om in buitenlandse contacten rekening te houden met de eerbiediging van de vrijheid van godsdienst conform de internationale verdragen, en aandacht te schenken aan de situatie van religieuze en levensbeschouwelijke minderheden, en om de wapenhandel met landen waar hun rechten worden geschonden, met de grootste omzichtigheid te behandelen.
Ook wordt gesteld dat Vlaanderen moet opkomen voor de vrijheid van godsdienst en levensovertuiging, zoals bepaald in artikel 18 van het Internationaal Verdrag inzake Burgerrechten en Politieke rechten en voor de persoonlijke veiligheid en fysieke integriteit van leden van religieuze en andere levensbeschouwelijke minderheden.
Tenslotte willen wij de autoriteiten van de betreffende landen in het Midden-Oosten, Noord-Afrika en Azië aanmoedigen in hun intern recht de internationaalrechtelijke teksten op te nemen die de vrijheid van denken, geweten en godsdienst beschermen, en deze vrijheden effectief te eerbiedigen.

Ward Kennes, Vlaams volksvertegenwoordiger voor CD&V
Matthias Diependaele, Vlaams volksvertegenwoordiger voor N-VA
23-02-2012






Vic Anciaux over het Nieuwe België en zijn hoofdstad

Met het ‘Vlinderakkoord’ van Elio Di Rupo is de kous van de staatshervorming niet af. Om een coherent en doeltreffend beleid mogelijk te maken, zal een diepergaande staatshervorming noodzakelijk zijn.
Ik hoop dat resoluut gekozen wordt voor een ‘statenbond’, met de nadruk op de deelstaten, Vlaanderen, Wallonië en de Regio van de Duitstalige Gemeenschap. Deelstaten die, met betrekking tot hun bevoegdheden, hun volwaardige plaats in Europa bekleden.
In het kader van dit federaliseringsproces dringt zich een grondige herstructurering van de gemeenschappelijke
hoofdstad op.



Vooraf wil ik onderstrepen dat de Belgische confederatie in het evoluerende Europa een meerwaarde behoudt. België en vooral Brussel zijn immers de oorden, waar de Germaanse en de Romaanse cultuur elkaar ontmoeten. Deze unieke positie geeft Brussel de kracht om aanspraak te maken op het statuut van Europese hoofdstad, met alle positieve gevolgen die eruit voortvloeien. Bij een splitsing van België valt deze meerwaarde weg.
Het is trouwens onlogisch te streven naar solidariteit tussen de volkeren van Europa en naar een rechtvaardige ontwikkeling van de ‘derde wereld’ en gelijktijdig solidariteit te weigeren tussen de gemeenschappen van het land.
De Vlaamse en de Waalse Gemeenschap zijntrouwens in grote mate met elkaar vermengd: duizenden Vlaamse arbeiders en landbouwers zijn in de 19e en de eerste decennia van de 20ste eeuw naar Wallonië geëmigreerd, omgekeerd heeft de centralistisch gedirigeerde staat in dezelfde periode vele jonge Waalse ambtenaren naar de Vlaamse steden gestuurd.
…
Vanaf het begin vertoonde het BHG een veel te ingewikkelde structuur die sedertdien meerdere keren werd omgebogen of genegeerd: de wettelijke ‘consensus’ wordt genegeerd; de Franse Gemeenschap heeft bepaalde aangelegenheden aan de COCOF (de Franse Gemeenschapscommissie) overgedragen, zodat deze bij decreet beslist; het BHG kent jaarlijks een budget toe aan de Gemeenschapscommissies en de gemeenten voor ‘persoonsgebonden’ materies, waarin het Gewest niet bevoegd is. Intussen is er nog altijd geen interne orde op zaken gesteld.

Brussel heeft, als Europese hoofdstad een belangrijke economische waarde voor alle inwoners van het land. Brussel is uitgegroeid tot een belangrijke ‘internationale’ stad: meer dan 350.000 inwoners hebben een vreemde nationaliteit, 200.000 inwoners zijn genaturaliseerde Belgen. Wereldwijd staat Brussel als zakenstad op de 13de plaats. Alle ambassades zijn in Brussel gevestigd, de meeste Europese regio’s hebben er hun buitenlandse zetel. De internationale openbare instellingen zijn goed voor 92.000 jobs. Brussel telt bijna 2.000 buitenlandse ondernemingen, goed voor 234.000 jobs. De Brusselse motorfunctie straalt af op het hele land.
…
De Vlamingen willen de Brusselse samenleving opbouwen als ‘samenwerkingsverbanden’ tussen de verschillende cultuurgemeenschappen.
De Franstalige politici van Brussel zien de hoofdstad echter als een Franstalige stad, waar ook Nederlandstalige inwoners zijn, de allochtonen worden door hen tot de Franstalige bevolking gerekend.
De Vlamingen willen de Brusselse samenleving niet loshaken van Vlaanderen. De Franstalige politici willen daarentegen dat Brussel zich opstelt als “une région à part entière”, ook tegenover Wallonië. De Wallo-Brux-idee wordt verkeerd voorgesteld.
…


De hoofdstad staat onder de algemene voogdij van de confederale overheid.
Inzake de taalwetgeving geldt de federale ‘afkeuringsvoogdij’ in plaats van de ‘goedkeuringsvoogdij’.
Inzake de persoonsgebonden aangelegenheden blijven de Vlaamse en de Franse Gemeenschap ten volle bevoegd tot in de hoofdstad. Inzake de plaatsgebonden materies dient de confederatie te zorgen voor een algemeen kader van wetten en besluiten.
Afgezien van de eigen inkomsten, ontvangt de hoofdstad dotaties van de entiteiten, waarvan zij de hoofdstad is, namelijk de confederatie, de deelstaten en de Europese Unie.
De zogenaamde “metropool” strekt zich uit tot ver over de grenzen van de hoofdstad. Dit moet geenszins leiden tot een nieuwe structuur. De hoofdstad dient hieromtrent wel “samenwerkingsverbanden” te sluiten met de nabijgelegen Vlaamse gemeenten, de provincies Vlaams- en Waals-Brabant en de Vlaamse en Waalse deelstaat.
Onder meer inzake ruimtelijke ordening, openbare werken en wegenbouw, migratie, mobiliteit, economische ontwikkeling, gezondheidszorg en tewerkstelling.
Deze federalistisch opgebouwde coöperatie is te vergelijken met de Euregio’s in de streken van Rijsel-Kortrijk-Doornik en Aken-Maastricht-Genk-Luik.
…

Vic Anciaux
Brussel, 20 februari 2012